Ziekenhuisbezoek, ben ik achtergekomen, is volstrekt asociaal.
Je bezoekt degene die ziek is, en in mijn geval de komende tijd niet kan lopen, op vrijwillige basis. Of jouw bezoek ook op vrijwillige basis wordt ontvangen, moet je maar hopen.
Je komt van buiten.
Degene die je opzoekt, is binnen.
Dat is het eerste asociale.
Dan klaag je erover dat het in de lift van het ziekenhuis wel heel erg warm is.
Als je op de afdeling komt, en je de pati?nt die je bezoekt in een rolstoel ziet, zeg je, oprecht: 'Dat doe je heel handig, je gaat echt vooruit', terwijl je zelf bijna struikelt over een andere pati?nt die in een rolstoel aan komt rollen. En je weet je duidelijk ook geen raad als jouw pati?nt dan zegt: 'Zullen we op het balkon gaan zitten?' en je denkt: 'Ja maar daar zit een drempel' en dat jouw pati?nt dan zegt 'Je moet me erover heentillen, duh'.
En dat je dat dan doet alsof het niets is.
Alsof je dat anderhalve week eerder ook zou hebben gedaan.
Dan eet je kersen, omdat iemand die heeft meegenomen. Heerlijke, dikke kersen.
De pati?nt eet in het ziekenhuis dagelijks voor drie weken fruit, maar jij hebt in geen tijden meer van die vitaminen binnengekregen en hapt er lustig op los.
Je maakt een grapje van het feit dat het enige bakje dat voor de kersen aanwezig is, een kotsbakje is, zo'n niervorming kartonnen geval.
Haha.
Ha.
Je luistert, ook oprecht, maar dat maakt alles niet minder asociaal, naar de verhalen van de pati?nt, die, gelukkig, amusant zijn en geestig en je bent blij dat het gemoed van de pati?nt zo goed is. Blij. Echt.
En dan komt het echte asociale: je gaat weg.
'Ik moest maar weer eens op huis aan', zeg je. En je laat die pati?nt, die jou net alles heeft gegeven, alleen.
Je stapt die zweterige lift in, je loopt door de lange ziekenhuisgang en je bent zo blij dat je weer buiten staat.
Loopt, staat.
Je kunt lopen.
Je hebt alle vrijheid om te gaan en staan waar je wilt.
En de pati?nt zegt 'Dank je wel dat je er was'.
Alsof het ook maar enige inspanning kost.
De plek waar het bed van vriend M. eerder had gestaan, was leeg. Ook de bedden van kamergenoot 1 en kamergenoot 2 die ik eerder had gezien waren weg. Er stond alleen een leeg, keurig opgemaakt bed in de ziekenhuiskamer.
Ik keek op de klok. 16.15 uur. Bezoekuur.
Mooie boel, van die patiënten die er op het hoogtepunt tussenuit knijpen.
Ik liep terug naar de balie.
Een vrouw werd in haar bed de afdeling op opgereden. Ze zag eruit alsof ze zojuist knock out geslagen was.
'Ik zoek vriend M.', zei ik tegen de verpleegster.
'Hij is er even niet', zei ze.
'Wat ongezellig', zei ik.
Ze legde uit dat hij voor foto's naar beneden moest en dat hij elk moment kon terugkomen.
Ik nam plaats op een stoeltje. Er was geen krant om te lezen. Of een tijdschrift.
Het enige leesvoer dat ik kon vinden was algemene informatie over het ziekenhuis en informatie over een peri-anaal abces.
De folders hingen buiten mijn bereik, naast een man in een rolstoel die driftig gebruikmaakte van de computer op de gang.
De tijd verstreek. Ik dacht tien minuten na over wat een peri-anaal abces precies zou zijn.
Ik schoof ongemakkelijk op mijn stoel heen en weer.
Elke keer dat iemand de afdeling werd opgereden, keek ik hoopvol op.
Ik volgde alle gesprekken tussen de verpleegsters, maar ze waren heel discreet.
Na 30 minuten stond ik op en ging ik naar de balie.
'U weet toevallig niet of vriend M. inmiddels klaar is met die foto's?'
'Het duurt lang, hè? Hij zou al boven moeten zijn gekomen.'
'Zelfstandig?'
De verpleegster keek me aan, om in te schatten of ik een grapje had gemaakt, of dat ik nog niet in de gaten had hoe ernstig de situatie van vriend M. was. Toen begon ze breeduit te glimlachen.
'Ja, hij is enorm opgeknapt', zei ze lachend.
Vriend M. in het
stukje van gisteren is de vriend van Swaan. De Swaan, die
op mijn log enige bekendheid geniet,
vanwege de stukjes over kanker. Je
zou denken dat de twee wel genoeg gerevalideerd zouden hebben, maar nu staan ze dus weer voor een zware periode die maanden gaat duren. Gelukkig kan Swaan het nu allemaal zelf vertellen, op
haar eigen
weblog (nu ben ik ook eens vriendin M.). Zoals de koning, die in drie wedstrijden in rap tempo ontkroond werd (zou Piet de Visser de nieuwe God kunnen worden?), al onelinede. Dit is dan het voordeel.
(Om het allemaal nog gecompliceerder te maken: veel vrienden beginnen
met de letter M., waardoor gisteren na het plaatsen van het stuk enige
verwarring ontstond - en vriendin S. is in dit geval dus ook geen
Swaan. Het is maar goed dat Swaan zelf niet eerste hulp hoefde te
verlenen, maar dat we daar weer andere vriendinnen S. voor hebben. Hoera voor de vriendinnen S!. Mensen die kinderen krijgen: probeer ook eens de andere 24 letters als voorletter!)
(Overigens sta ik laatste in de enige winstgevende voetbalpool waar ik aan meedoe - als je de mensen die de helft vergeten waren in te vullen niet meetelt. Degene aan kop is nu al zeker de winnaar. Ik geloof dat ik haar voorspellingen in het begin nog 'schattig' heb genoemd. Hup Spanje! Hup!)
Vriend M. lag op zijn zij, met zijn gezicht op het asfalt. Witjes, met een gebroken neus en een been dat er zeer onnatuurlijk bij stond.
Aangereden door een auto.
Vriendin S. verleende kordaat eerste hulp.
Even ervoor hadden de Russen gehakt van ons gemaakt.
Tijdens de wedstrijd dacht ik steeds: 'Dit gaat niet goed, dit gaat niet goed, maar ik hoop zo dat ik ongelijk heb'.
Dat dacht ik ook terwijl ik naar vriend M. keek.
Twee ingewikkeld gebroken onderbenen, bleek in het ziekenhuis.
Het was fijn dat we er met z'n allen waren.
Oranje, dat me zo zenuwachtig had gekregen dat ik wakker was geworden met het gevoel dat ik jarig was, was op slag zo ontzettend onbelangrijk geworden.
AMSTERDAM Plassen en drinken halen, dat zijn de twee voornaamste zaken waar supporters van Oranje tijdens de wedstrijd mee rekening houden. Dat blijkt uit onderzoek van onderzoeksbureau MotiMerel. MotiMerel ondervroeg de afgelopen dagen elf mensen over hun belangrijkste motivatie om op te staan of te blijven zitten tijdens de wedstrijd (motivatie om te gaan staan bij een doelpunt daargelaten).
"Als ik op de wc zit, scoort Oranje altijd!", aldus één van de opgewonden fans. "Ik moet dus eigenlijk de héle wedstrijd op de wc zitten! Maar dat zou ook weer ongeluk brengen! En ik mag ook niet alleen maar vanwege de doelpunten naar de wc gaan. Ik moet wel echt moeten. Ik drink voorafgaand aan de wedstrijd dus extra veel!"
Een andere ondervraagde zei altijd drinken te gaan halen als het té spannend werd. "Dat had ik als kind al. Als het muziekje van Bassie en Adriaan begon, of als Pippi stiekem haar vader ging opzoeken in die gevangenis op zee, hield ik het niet meer en liep ik snel naar de keuken. Als ik voor de tweede helft al katjelam ben, komt het daardoor."
Iets meer dan eenderde van de geënquêteerden hekelt juist de mensen die tijdens de wedstrijd naar de wc gaan of drinken gaan halen. "Dat kun je gewoon niet maken! Je blijft zitten waar je zit, of je blijft staan waar je staat. Mensen die tijdens de wedstrijd opstaan... ik heb er geen woorden voor. Als de tegenstander dan scoort, nou, dan weet je wel wie je de schuld moet geven", zei één van hen. "Het zijn landverraders", voegde een ander er aan toe.
Eén van de recipiënten antwoordde op de vragen slechts olé, olé, olé. Opvallend was, dat niemand geen mening had. Het interviewen werd soms bemoeilijkt door dromerige blikken bij een eventuele finale, of urenlange herinneringen aan het EK '88.
Het onderbuikgevoel werd door één van de ondervraagden goed samengevat: "Weet je, iedereen moet doen wat hij moet doen. Als iedereen maar precies hetzelfde doet als in de afgelopen wedstrijden. Alleen dan komt het goed."
Bovenstaand onderzoek gaat om de wedstrijd Nederland - Rusland. Het is niet bekend of de resultaten bij een andere tegenstander afwijkend zouden zijn geweest.
Aan alles is duidelijk dat de eindexamens afgelopen zijn. Op het balkon tegenover me zitten de hele dag twee meisjes verveeld met elkaar te giebelen en fluitend contact te zoeken met de jongens beneden in de tuin. Ik voel me enigszins met hen verwant, omdat ik goed weet hoe die zomer na mijn eindexamen was. Lang, bevrijdend, gek ook, en een tikkeltje onzeker. Zij zien in mij waarschijnlijk de vrouw die zij nog láng niet zijn. Hallo, ik ben ouder dan 30. En tot overmaat van ramp lapte ik ook nog de ramen.
(wel goed hè, dat ik de ramen lapte)
Aan de gevels van de Amsterdamse huizen lijken wel meer vlaggen en tassen te hangen, alsof een traditie plotseling in ere hersteld is. De vale rugzakken met teksten erop ontroeren me, wat waarschijnlijk betekent dat ik inderdaad oud aan het worden ben.
In de Zara graaiden meisjes voor hun eindexamenfeest de muiltjes van de met stof bezaaide vloer.
Het is vooral te merken aan het pleintje voor het Amstel Hotel. De afgelopen dagen hangt er steeds een groepje meisjes rond. Ze zijn jong en zien er uit alsof ze de hele dag niets te doen hebben. Het zijn er over het algemeen vijf, van verschillende pluimage, maar het zijn wel vriendinnen. Ze delen een adoratie voor iemand die zich in het hotel ophoudt. Ze zijn volhardend. Ze kletsen onderwijl over niets en het leven. 'Weet je nog? Die zomer na ons eindexamen? Toen Nederland kampioen werd en we overdag de héle dag voor het Amstel Hotel rondhingen, in de hoop een glimp op te vangen?'
Maar wie zit er in het Amstel voor wie deze meisjes een passie hebben opgevat? Bruce Springsteen toch niet zeker? Voor hem waren gisteren de vier rockers met grijs haar gekomen.
Na drie wedstrijden wordt het tijd om de balans op te maken. Uit de laatste wedstrijd in de groepsfase kan vooral worden geconcludeerd dat het NIET lag aan:
- mijn gelukst-shirt (hoe zou je dit schrijven) dat ik wegens omstandigheden niet aan had
- de knaloranje stropdas van de gemeente Haarlemmermeer (die wel onwijs gaaf is, maar die ik de eerste wedstrijd nog niet had)
- de locatie
- de mensen om me heen
- de oranje jas aan de muur
- de papieren uitrolfluitjes
- mijn ondergoed
Misschien ligt het WEL aan de Coca Cola-klepper. Die doet goed dienst als zenuwenafleider, oppepper en lawaaimaker. Maar die kreeg ik pas vlak voor de eerste wedstrijd van vriendin B., en ik vermoed dat de voorbereidingen er toch echt bijhoren (voor de zekerheid gaat de klepper vanaf nu toch alle wedstrijden mee).
Ik kan concluderen dat het het fluitje is.
Het fluitje ving ik, dobberend op een bootje op de grachten op Koninginnedag. Iemand riep vanaf de kant: 'Hé, vangen!' en ik deed wat mij werd opgedragen. Op dagen als Koninginnedag en tijdens een EK is dat trouwens een goede tactiek. Ik zei meteen: 'Dit wordt mijn EK-geluksfluitje.' Het fluitje was oranje en had een oranje koordje (dat vlak voor de eerste wedstrijd brak, maar dat ik nog net voor de aftrap gerepareerd kreeg).
Het fluitje. Tijdens een wedstrijd fluit ik er niet vaak op, dat is zo vervelend voor mijn buren, maar het koordje hangt zo lekker veilig om mijn nek. Vaak verdwijnt het fluitje zelf in mijn decolleté en is het nog een heel getrek voor ik 'm eruit heb.
Het fluitje was tijdens de eerste helft van de wedstrijd tegen Roemenië vooral zeer prettig om gewoon maar iets te doen te hebben. Saai was het hè, die eerste helft. Het leek net alsof ik naar het Nederlands elftal van vóór het EK zat te kijken.
Hup Spanje! Hup Spanje!
IK WIL NIET IN DE HALVE FINALE TEGEN ITALIE.
Wie nu nog niet weet dat Dirk Kuijt uit Katwijk komt, heeft vast voetbal gekeken in een kroeg waar het commentaar niet te horen was. Ik heb het Evert ten Napel vaker horen zeggen dan er doelpunten vielen. De man uit Katwijk. Wat is er zo bijzonder aan Katwijk? Waarom is Arjen Robben niet de man uit Bedum? Of Klaas Jan de man uit Drempt?
Ja, van dat laatste schrok ik ook een beetje. Drempt is een plaats in de Gelderse gemeente Bronckhorst (!).
De man uit Katwijk.
Vlak voor de wedstrijd Nederland - Frankrijk begon, vroeg vriendin M. met wie van de Nederlandse spelers ik naar bed zou willen.
U begrijpt, we waren zenuwachtig, de Blauwen boezemden ons angst in.
Ik dacht diep na, vooral ook over de vraag waarom ik daar nog niet eerder over had nagedacht.
Alle meisjes in de kamer noemden de naam van een speler.
Toen zei een van de mannen: 'Niemand Dirk Kuijt?'
En de vrouwen lachten, nadat ze de vragensteller voor gek verklaard hadden.
Niet gemeen, maar liefdevol. Dirk Kuijt, de man uit Katwijk. Zo lief en zoet en blakend.
Guitig. Geen bedpartner.
Na afloop van de wedstrijd nam Dirk Kuijt zijn dochter glimmend van trots in zijn armen, alsof het een spotje voor de ChristenUnie betrof.
Zijn dochter, zich totaal niet bewust van het sportieve hoogstandje dat haar papa zojuist had geleverd, had een grote zak snoep gekregen en wees aan welke snoepjes lekker waren.
De vrouwen in de kamer waren stil en dachten aan één ding.
Wat dit allemaal van doen heeft met de wedstrijd van vanavond?
Dat weet alleen Marco. Die waarschuwt voor Mutu en Chivu. Gelukkig hebben we 23 A-spelers. Marco zal de meeste basisspelers rust geven en de gretige reservespelers als opgefokte stieren loslaten op de lang onderdrukte Roemenen. Zie daar maar eens van te winnen.
En oh ja, Orlando Engelaar. De man uit Rotterdam. De reus van FC Twente.
Dat is de man wiens naam ik noemde.
'Het Nederlands elftal is zo goed', sprak het jongetje vol bewondering. 'En de vorige keer dat ze kampioen werden, was ik er bij.'
Ik keek hem achterdochtig aan. In '88 was dit jochie nog niet geboren. Ik vroeg me zelfs even af of hij in dat millennium al leefde.
Het jongetje zei: 'Ik had aan een wedstrijd meegedaan en gewonnen en toen won Nederland in Groningen en toen werden ze kampioen. In de Euroborg.'
'Je bedoelt het EK onder 21', zei zijn vader.
'Ja, en het jaar daarvoor hadden ze in Portugal ook al gewonnen', zei het jongetje.
'Oh mijn god', zei zijn vader, van voor 1974. 'Ik realiseer me ineens dat jij Nederland misschien nog nooit hebt zien verliezen.'
Dit weekend was ik ook tot mijn eigen verbazing even in de warme jungle.
Niemand had me verteld dat we naar Artis zouden gaan - anders had ik mijn spiegelreflexcamera meegenomen. Maar gelukkig heb ik sinds ik in New York was een nieuwe compactcamera, de Canon Powershot SD1100 IS ELPH, in Nederland op de markt gebracht onder de klantvriendelijker naam IXUS 80.
De foto's halen het natuurlijk absoluut niet bij die van de spiegelreflex, maar ik moet zeggen: het is een gróte verbetering ten opzichte van mijn oude toestelletje (IXUS 55). Eigenlijk blijft het toestel me verbazen.
Meer foto's op flickr.
De laatste minuten van
Get Records, zondagavond 15 juni 2008.
Het einde van een
tijdperk.
Voelt u dat ook? Die rust?
Het is de rust van de tweede wedstrijd na de eerste gewonnen wedstrijd.
Daaronder zit de angst alsnog vernederd te worden.
'Blauw is blauw', zou Van Basten vanmiddag in de kleedkamer tegen onze helden hebben gezegd. Hij zei: 'Azzurri, beste jongens, betekent de blauwen in het Italiaans. Les Bleus betekent ook de blauwen, maar dan in het Frans. Ze noemen zich zo, omdat ze allebei in het blauw spelen. Zoals wij Oranje worden genoemd, omdat we.... wie weet het antwoord? Heel goed, Wesley, omdat wij in het oranje spelen. Jullie mogen die gekke buitenlandse woorden vergeten. Maar onthoud: blauw is blauw. Als je de ene blauwe aankunt, kun je ook de andere blauwe aan. Smurfen zijn blauw. Arjen, let je even op? Wij zijn een team, dus we gaan niet als een Gargamel staan individuen, goed? We spelen samen. Wat, Ruud? Ja, eigenlijk net als de smurfen, inderdaad. Die helpen elkaar altijd uit de brand en vormen een hecht team. Eigenlijk dus precies zoals de smurfen. Maar met het verschil dat wij groot zijn. En dus niet blauw, maar oranje. Grote, oranje smurfen, heel grappig hoor, Klaas Jan. Klaas Jan, ik vind eigenlijk dat je te weinig aan spelen toekomt. Daar ga ik nog even over nadenken. Niet zo sip kijken, Ibrahim. Blauw is blauw. Wij kunnen het doen, jongens. Ik heb vertrouwen in jullie. Ik zeg altijd maar zo: pieken doe je op het juiste moment. Dit hele EK is één lange piek. Nee, Robin, niet als op de kerstboom. Als jullie het niet meer weten, kijk dan naar mij. Ik kan heel goed mimen vanaf de zijlijn. En anders luister je naar Gio. Die is overal. Zowel bij ons doel als bij het doel van de tegenstander.'
Ik denk dat veel mensen het idee hadden Adriaan Jaeggi een beetje te kennen. Toen ik gisteren hoorde dat hij dood was, kon ik het een moment helemaal niet bevatten. Ik was zelfs even gepikeerd omdat niemand mij had verteld dat hij ziek was.
Het kwam als een klap, ook al kende ik Jaeggi eigenlijk helemaal niet. Hij mailde me wel eens, en hij vroeg een keer of hij een foto die ik gemaakt had, mocht gebruiken voor zijn achterflap. Dat mocht. Met tomeloze energie deed hij al zijn zaken en soms kreeg ik een mail omdat ik weer naar iets toe moest wat hij had georganiseerd of geschreven. Ik vond het niet altijd goed, of aardig, maar hij was er wel, altijd en overal.
Gisteren ontving ik van zijn vrouw, of zijn vriendin, een overlijdensmail.
Zij had zijn mailbox gebruikt om iedereen die hij ooit gemaild had het verschrikkelijke bericht te sturen. Het waren zo veel mensen, dat ze het in etappes had moeten doen. Ik zat bij een groep mensen met een M. Ze had iedereen in de aanhef gezet in plaats van in de bcc, waardoor ik kon zien dat Martin Bril boven me stond, en Menno Wigman, en nog twee mensen die ik van naam ken. Het immense verdriet sprak uit deze actie.
Het bericht kreeg ik vervolgens nog van drie mensen doorgestuurd, die het ook hadden ontvangen.
Iedereen had het idee Adriaan Jaeggi een beetje te kennen.
Ik moet mijn password ergens opschrijven, voor het geval dat.
Sterkte, familie van.
Het had niet zo moeten zijn.
"Wij zijn op zoek naar nog een ervaren loodgieter.
Bent u of kent u iemand, bel dan 06-30221011!"
... las ik op de achterruit van een geparkeerd loodgietersbusje.
Ik belde snel het (door de redactie van dit weblog gefingeerde) nummer (wie goed oplet, ziet dat het de uitslagen van het Nederlands elftal zijn van de eerste vier wedstrijden)(ja, strafschoppen in de kwartfinale tegen Spanje).
"Ja!", riep ik. "Ik ben iemand! En ik ken ook wel iemand!"
Maar de grap werd niet begrepen.
Enkele meters verderop zag ik deze oproep aan het raam hangen.
Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé Oléoléoléolé.
Vlak voordat de strijd losbarstte, vroeg de zeer knappe barman of ik nog mee wilde doen aan de pool.
'Ja!', riep ik, nooit te beroerd om een spel te winnen.
Vreemd genoeg raadde hij het me vervolgens af.
'Het enige wat je nog kunt voorspellen is 3-0 voor Nederland', zei hij.
'Nou laat dan maar zitten, hahaha', zei ik, ondanks mijn goede moed.
Heel Nederland zegt dat het een gelijkspel wordt. Heel Nederland? Alleen een klein gebiedje in het zuiden Ja. Heel Nederland.
Die voorspelling heeft niets te maken met voetbalkennis, maar alles met hoop. Tegen welk ander land dan ook zou een groot deel van Nederland nog op winst gokken. Het zegt, kortom, vooral dat we denken dat het Nederlands elftal verschrikkelijk gaat verliezen maar dat we het niet durven toegeven.
En ik?
Ik denk dat het slecht is voor mijn hart, vanavond.
Ik denk dat het goed is dat ik de afspraak morgenochtend niet om 9, maar om 10 uur heb gepland.
Ik denk dat bijna iedereen is vergeten dat Oranje al in geen dertig jaar van Italië gewonnen heeft.
Ik denk dat Sneijder een keertje keihard op de paal gaat schieten. Ik denk dat één doelpunt wegens buitenspel wordt afgekeurd.
Ik denk dat áls de Italianen scoren, we ook meteen met 3-0 bloedeloos ten onder gaan.
Eigenlijk moeten we, gezien dat laatste punt, dus vooral doen zoals de Italianen zelf: op eigen helft blijven. Maar dat kunnen we niet. We trekken ten strijde, dat zit in ons bloed.
We lijken de Schotten wel die in de beroemde Battle of Bannockburn met een grote minderheid toch vol overgave de Engelse troepen aanvielen. De Schotse troepen trokken geleidelijk op, maar lieten geen enkel gat in de verdediging vallen. Iedereen weet hoe het afliep: de Engelsen waren niet slim verdeeld en raakten ondanks de enorme overmacht in paniek. Ze vluchtten weg, het moeras of de rivier in, vaak met fatale gevolgen.
Ook toen scheen de zon. Ook toen was het juni.
De grote Robert Bruce zat hierbij op een pony, mind you.
Luca Toni en de zijnen vluchten vanavond het moeras van Bern in.
Mits Marco van Basten zijn klassiekers kent.
Ik moest me melden bij de rector.
Uit gewoonte was ik naar de achterkant van de school gefietst. Dat deed ik vroeger ook. Je was cool als je via de achterdeur naar binnen ging. Waarschijnlijk was dat het enige coole aan mij.
Nu waren de deuren op slot en er stonden nauwelijks fietsen.
Omdat ik te vroeg was, besloot ik naar het bakkertje door te fietsen, waar wij soms in de pauze naar toe gingen nadat we onze lunch van thuis hadden weggegooid, om ons vol te stoppen met halve stokbroden met kroket. In het bakkertje was het op zo'n moment bomvol en de scholieren deden onaardig en arrogant, zodat ik medelijden had met de bakkersvrouw.
Het bakkertje was vervangen door een tapasbar. Op de kruidenierswinkel ernaast stond 'max. 2 scholieren tegelijk'.
En toen moest ik mij melden bij de rector. Dat hoefde ik slechts één keer tijdens mijn hele schooltijd. Niet erg cool natuurlijk.
Nu voelde het echter als een privilege en hadden de scholieren, als ze niet in de klas hadden gezeten, vast nieuwsgierig gekeken naar die vrouw die bij de rector was ontboden.
Onderweg kwam ik de grijze en bebaarde claviger tegen. Een claviger heet op andere scholen conciërge, kwam ik later achter.
Hij herkende mij meteen, ook al was het 15 jaar geleden dat ik eindexamen deed.
Hij was eigenlijk de coolste.
"Arjen dacht zelf dat hij bij een schot op het doel geblesseerd was geraakt, maar dat wist hij niet helemaal zeker", aldus de zegsman van Oranje op nu.nl.
Waar is Bernadien als je haar nodig hebt? Zonder haar weet hij niet eens of hij geblesseerd is. Het nieuws kwam hard binnen in huize Roze.
Als je de letters uit de snippers haalt, zul je haar voorspellende gaven kunnen lezen. Ik geef u alvast de V en de O.
(foto ANP)
De telefoon staat de laatste dagen roodgloeiend, omdat iedereen - na mijn haarscherpe analyses - wil weten wat ze moeten invullen in hun EK-pool, waarmee ze honderden euro's kunnen winnen, al is die kans nóg veel kleiner dan de overwinning van Oranje tijdens dit EK.
Eerst zeg ik dan tegen die mensen:
'Hoe schrijft u pool in dit verband?'
Indien zij zeggen: 'pool', dan ben ik niet te beroerd om zeer waardevolle tips te geven.
Indien zij zeggen: 'poule', dan hang ik direct op. Ik heb wel betere dingen te doen.
Vaak bellen deze mensen me dan terug en verdraaien ze hun stem en proberen ze het goed te spellen (dan spellen ze poel, wat ik wel weer grappig vind, waardoor ik niet te beroerd ben om alsnog zeer waardevolle tips te geven).
Hier is het grote geheim.
Het invullen van een EK-pool is eigenlijk een persoonlijkheidstest.
Kies daarom uit de volgende persoonlijkheden degene die het dichtst bij u staat en win, win, win!
De o-naïeve optimist
Vindt u voetbal vooral gezellig? Krijgt u een brok in de keel als u hossende oranje massa's ziet? Is het EK een reden om je vrienden eindelijk weer eens te zien en heel veel bier te drinken? Vul dan in dat Nederland kampioen wordt. Ze verslaan Duitsland in de finale. Met 2-1. Schaam u niet, er zijn veel naïeve optimisten in Nederland. Opvallend veel.
De rauwe realist
Vindt u de Nederlands elftalspelers verwende watjes die teveel verdienen en nog geen deuk in een pak boter kunnen trappen? Vul dan in dat Nederland de groepsfase niet overleeft. Van Roemenië pakt Oranje 3 punten, van Frankrijk en Italië verliezen ze. Als winnaar heeft u de keuze tussen Duitsland en Italie, en dat wordt een bloedeloze 0-0 met strafschoppen. Saaaai.
Het puisterige pubermeisje
Bent u verliefd op Cristiano Ronaldo en weet u in welke van zijn oren zijn oorbel zit? Vul dan in dat Portugal de finale wint van Spanje en ga op zoek naar een echte man. (Het antwoord is beide)
De tegendraadse tiener
Denkt u dat Don Leo de Duitsers zal verslaan? Verwacht u grote sportieve prestaties van Oostenrijk? Wordt 2008 een herhaling van 2004, en wint er weer een voetbaldwerg? Vul dan in dat de finale wordt gespeeld tussen Oostenrijk en Zweden. Oostenrijk wint met 4-3. Met 3 doelpunten van Zlatan Ibrahimovitz. Van Oostenrijk kan ik zo even niemand noemen. Iedereen lacht u uit, maar als u gelijk krijgt, lacht u in uw vuistje en in uw van het gokgeld gekochte miljoenenpand.
De neerslachtige Nederlander
Voelde u herkenning als Richard Krajicek met gebogen hoofd over de tennisbaan slofte? Herkent u uzelf in de verongelijkte pruilsmoel van Arjen Robben, van wie de vrouw Bernadien heet? Gaat u in een hoekje zitten miepen als het niet helemaal gaat zoals u zou willen en hoopt u dan dat iemand u komt helpen? Bent u wel getalenteerd, maar wil het er niet altijd uitkomen? Vul dan in dat Spanje kampioen wordt. Spanjaarden zijn tenminste echte mannen die alleen huilen als ze vader worden en als ze dan toch eindelijk Europees kampioen worden. En u mag dan zeggen dat het onterecht en gemeen is.
De koele kansberekenaar
Vindt u statistieken fijn? Houdt u van cijfers? En van verhaaltjes als 'Marco heeft zes aanvallers en vijf verdedigers in een mand gedaan. Hij trekt blind een speler. Hoe groot is de kans dat het een aanvaller is?'? En antwoordt u dan niet 'iets meer dan 50% kans', maar gaat u zitten rekenen? En voelt u zich daar dan een moment heel prettig bij? Vul dan in dat Duitsland kampioen wordt. Inmiddels mag je daar als Nederlander ook voor uitkomen, trouwens. Duitsland is hip. Spanje, Portugal, Frankrijk en Italië eindigen allemaal hoog. Nederland overleeft de groepsfase niet, legt het af op onderlinge resultaten.
De verschrikkelijke verdediger
Bent u afwachtend, hangt u vaak rond tot er iemand op u af komt, maar doet u, zolang dat niet gebeurt, niets dan een beetje drentelen? En bent u daar wel HEEL erg goed in? Vul dan in dat Italië kampioen wordt. Nederland verliest in de groepsfase van Italië maar wint van Frankrijk en Roemenië. Het wint van Rusland in de kwartfinale. Daarna treft het Italië nog een keer in de halve finale. Daarbij mag u roepen dat het erg stupide is dat de halve finales niet kruislings worden afgewerkt (en dan begrijpen mensen om u heen wat u bedoelt).
De vriendelijke voetbalhater
Sterkte, de komende weken. De vrouw van Arjen Robben heet Bernadien.
De genuanceerde gek
Vindt u dat elk verhaal twee kanten heeft? Herkent u het gevoel dat u ergens op een bepaalde manier over denkt, en dat iemand u met goede argumenten kan overtuigen het anders te zien? Dan strandt Nederland in de halve finale. Nederland wordt tweede in de poule, achter Italië. Tegen Italië wordt het 0-0, tegen Frankrijk wordt het 1-1, en tegen Roemenië wordt het 2-1. In de volgende ronde nemen we het op tegen Spanje. Verbazingwekkend genoeg wint Oranje dat met 2-1, hoe sneu we het ook voor die leuke Spanjaarden vinden. We komen in de eerste helft achter door een goal van Torres. Daarna brengt Robben met een dribbelgoal de stand gelijk in de 64e minuut. En dan een prachtige vrije trap van Sneijder in de 83e minuut. Euforie alom. Vervolgens moeten we wéér tegen Italië. De spelers en de supporters protesteren. Waarom altijd dat verschrikkelijke Italië? En welke idioot heeft ervoor gezorgd dat de speelschema's niet kruislings zijn gemaakt? U bent een genuanceerde gek, dus u heeft begrip voor de uitleg van de FIFA, en mokkend spelen we toch tegen Italië. Het moge geen verrassing zijn: Italië wint. Heel Nederland gedesillusioneerd. Het trauma van '74 is er niets bij. Italië neemt het in de finale op tegen Duitsland. Italië wint dat met 1-0. Luca Toni scoort in de 1e minuut, waarna de Italianen 89 minuten lang niet meer op de andere helft komen.
Van de man die op straat lag, zag ik alleen de voeten. De rest van zijn lichaam werd aan het zicht onttrokken door een gehurkte politieagent, zijn motor en twee ambulances. De zwaailichten reflecteerden in de winkelruit. Er klonken geen sirenes.
Een groep fietsers had zich voor het rode stoplicht verzameld. Ze probeerden te zien wat er gaande was. Voetgangers stonden vanaf de stoep te kijken naar wat zich op het wegdek afspeelde.
Het gemotoriseerde bejaardenkarretje van de man stond eenzaam tussen de ambulances in, als een hond die zijn baasje kwijt is.
Ik kon nu ook de onderbenen van de man zien.
Ik wilde weten of hij nog leefde.
Toen het stoplicht op groen sprong, raceten de meeste fietsers weg.
Sommigen wilden liever nog even blijven kijken. De auto's achter hen toeterden agressief.
Ik fietste het kruispunt over, en probeerde nog een laatste glimp op te vangen. Ik zag het gezicht van man. Zijn haar was grijs.
Ik kon niet zien of hij dood was, of levend.
Hij lag daar, vredig, met zijn armen over zijn borst. Zijn oude hoofd rustte op een opgevouwen jas.
De politieagent met motorhelm legde een arm op het lichaam van de man.
Hij had de houding van een priester die de stervende geruststelt.
'Maar Merel', vraagt iedereen de hele tijd aan mij, ik word er gek van, maar ja, dat krijg je ervan als je zo'n expert bent, 'wordt het Nederlands elftal kampioen van Europa?'
'Ooit?', vraag ik dan.
'Nee, dit jaar, natuurlijk!', roepen de geïnteresseerden dan uit, van wie sommigen van verre zijn gekomen.
Ik wist natuurlijk wel dat ze dat bedoelden, maar het ongeduld is te mooi om het te laten. Ik zwijg op zo'n moment ook even, omdat de hoopvolle spanning op het gezicht van de bedevaartgangers prachtig is.
'Er zijn zeven redenen waarom het Nederlands elftal Europees kampioen kan worden', zeg ik dan.
'Zeven redenen!', zuchten zij dan slakend.
Zij vormen een kring en luisteren dan aandachtig.
Zeven redenen waarom het Nederlands elftal het EK kan winnen:
1. niet één van de spelers is vrijgezel (de vrouw van Arjen Robben heet Bernadien. Dat is geen reden, maar wel een leuk feitje)
2. vrijdag de 13e is erger voor Fransen dan voor Nederlanders, want uit grootschalig onderzoek is gebleken dat de Fransen ver-schrik-ke-lijk bijgelovig zijn en ze daarom très zenuwachtig zullen zijn
3. dit is waarschijnlijk het laatste EK waarop voetballers zullen spelen die ouder zijn dan ik (Ooijer, Sar, Timmer en Bronckhorst, mijn dank is groot). Volgende keer speelt er misschien al wel een speler mee die ná 1988 is geboren. Na 1988!
4. Wesley Sneijder staat op opvallend veel foto's met zijn tong uit zijn mond (het voordeel hiervan moet nog blijken, maar het lijkt alsof hij iets voorvoelt)
5. Wesley Sneijder speelt sowieso een hoofdrol, want hij is jarig op 9 juni, als wij tegen dat verschrikkelijke Italië moeten spelen. Iedereen weet wat dat betekent. Een jarige telt voor twee, dus tel uit uw winst. Wist u trouwens dat Van Basten en Hesp op dezelfde dag jarig zijn?
6. Laatst dacht ik: als we nu allebei hetzelfde denken, dan... dan... dan wordt Nederland kampioen en we dachten allebei aan hetzelfde (die kans was 50% want we konden maar uit twee dingen kiezen om aan te denken)(maar toch)
7. Omdat er minstens 17284799 redenen zijn waarom het Nederlands elftal géén Europees kampioen wordt.
Normaal reken ik 50 euro per sessie, maar voor u is het geheel gratis.
U kunt nu wel denken van 'ja, hallo, dit zijn allemaal redenen van niets' maar als het Nederlands elftal kampioen wordt, denken jullie heel anders.
|
|
