Zelf had ik het helemaal niet verwacht, maar ik ga dit jaar wederom naar Lowlands. En ik heb zín, ongelooflijk.
Jeej!
Dit jaar ga ik het eens helemaal anders doen, vooral qua voorluisteren. De fijne programmering levert altijd een probleem op in het kiezen. Ga je naar de bands die je goed kent en waarvan je weet dat ze geweldig zijn? Of ga je voor de bands die je niet kent en laat je je verrassen? Ik koos meestal voor het eerste. Nu zeg ik niet dat ik mezelf zo ga laten verrassen, dat ik dit jaar Kaiser Chiefs en Interpol aan me voorbij zal laten gaan (die pjd bijna tegelijk geprogrammeerd zijn...), maar ik ben me extreem goed aan het voorbereiden.
De laatste jaren kwam het nogal eens voor dat ik in september een nieuwe band ontdekte, en dan riep ik: 'Dit is leuk! Ik hoop dat zij snel in Nederland komen optreden!'
Waarop mijn vrienden dan zeiden: 'Euhm... Merel, die waren drie weken geleden op Lowlands, waar jij ook was.'
Maar ik was dan in een andere tent, iets veiligs bezoekend. Omdat niemand me erop had gewezen dat ik die band moest bezoeken! Of eigenlijk vaak ook wel, maar dat ik het advies als oninteressant had weggewoven. Oh, ik, arro.
Kortom.
Adviseer mij.
Ik heb de afgelopen tijd al Oi Va Voi (wisselvallig fijn), The Good, The Bad & The Queen (mmm, neu, te vaag), Editors (ja!), UNKLE (ja!), M.I.A.
(bezoekje waard misschien), Just Jack (net iets te poppy), CSS (net iets te flauw), The Killers (vaak ja!, soms niet) en Kasabian (hmm, nee) lopen uitchecken. Ohja, en zojuist Bonde do Role (ik denk het wel) ook.
Op het terras liep een man op een andere man af (het was één van die momenten dat de zon scheen en dat het droog was, maar overal op het terras lagen de plassen van de bui van ervoor. De parasols waren open, om droog te kunnen zitten als het zou gaan regenen).
"Hallo!", zei de ene man. "Hoe ís het?"
De begroete man stond op om de ander te omhelzen.
"Ik kom uit Hilversum, maar verder gaat het heel goed!", zei hij.
Dames en heren! Vandaag gaan we het hebben over het interessante woord onwillekeurig.
Ik neem als voorbeeld van het gebruik van dit woord de volgende zin:
"Onwillekeurig gingen zijn gedachten uit naar Maria."
In deze zin wordt volgens mij bedoeld dat hij (wie het ook moge zijn) zonder dat hij er zelf bewust op aanstuurt, aan Maria denkt. Van Dale (2005) zegt dit over onwillekeurig:
onwillekeurig (bn.)
niet opzettelijk (geschied of geschiedend), onafhankelijk van de wil
Tot zover is mijn gedachte over het woord onwillekeurig juist.
Dat zou dus betekenen dat willekeurig wél opzettelijk en áfhankelijk van de wil moet zijn.
Maar dat is het niet helemaal, want
willekeurig (bn.)
door willekeur bepaald, arbitrair, niet uitgekozen
voor de juistheid nog even het woord willekeur
willekeur (de; g.mv.)
vrije verkiezing, zich laten leiden door de wens, de inval, de gril van het ogenblik
Snapt u mijn probleem? Er is niet echt een probleem, en toch ook wel. Het voelt een beetje alsof je moet uitrekenen op welk moment het in Portugal nieuwjaar is, en dat je dan vermoedt dat er, behalve het opvallende uur tijdsverschil, ook een wintertijdadder onder het gras zit.
- extra lange broek
- T-shirt
- trui
- lange-mouwen-shirt (voor als het onverhoopt te warm is voor de trui!)
- poncho
- regenlaarsjes
- paraplu
- dingetje voor over zadel (still to be named)
In Cold Feet (ja, ik heb alle afleveringen via Marktplaats besteld en ik geniet wederom) zei personage Pete iets van de volgende strekking: "I hate 'r as much as the Dutch hate the ocean."
Dit is toch geen normale Engelse uitdrukking? En hoe komt ie erbij dat we de oceaan haten? We zijn er juist goede vriendjes mee geworden. Op onze voorwaarden, dat wel, en met de prins aan het roer.
Uitdrukkingen met Dutch erin geven me altijd een bepaald trots gevoel, tot ik de betekenis zie en altijd moet concluderen dat er een negatieve bijsmaak aan zit.
In de sportschool (niet te vroeg juichen) was het rustig. Nee, het was niet rustig, het was leeg. Ik, Merel Roze, uw nederige logster, was alleen. Al-leen in de sportschool.
Ik was vijftien keer trotser op mezelf.
Reden 1: omdat ik in mijn agenda heel groot had geschreven dat ik naar de sportschool moest
Reden 2: omdat ik weer eens naar de sportschool ging, en nu dan echt
Reden 3: omdat het eindelijk zomer was buiten en ik toch besloot te gaan
En dat allemaal maal vijf.
Eerst ging ik fietsen, omdat ik daar het beste in ben wegens jarenlange oefening in het wild. Na veertien minuten gebeurde er het eerste onverwachte: er kwam iemand anders binnen. Het was een jongen van wie de doelen hoogstwaarschijnlijk tegengesteld waren aan die van mij, daar hij mager als een latje was, maar vast een goede conditie had.
Na het fietsen ging ik de Total Abdominal doen. De Total Abdominal noem ik altijd Totaal Abominabel want het ziet er niet uit en het werkt volgens mij voor geen meter. Maar toch doe ik 'm, want de charmante sportschooleraar zegt dat het goed voor me is.
De nieuwe bezoeker kwam broodmager de kleedkamer uit geslungeld.
En toen gebeurde het tweede onverwachte.
Hoewel de sportschool op mij na geheel leeg was, slungelde de jongen récht op mijn apparaat af!
Ik was net klaar met 12x Total Abdominal maar wilde nog zeker 2x 12x totaal abominabel doen. Het was een rústpauze! Van 30 seconden, precies zoals mijn schema voorschrijft.
De jongen ging echter naast het apparaat staan alsof ik elk moment weg kon gaan. Hij keek me niet aan, maar hij grinnikte wel een beetje, wat ik hoogst irritant vond. Ik wilde de jongen zeggen dat hij met een ander apparaat moest beginnen, maar in plaats daarvan begon ik snel aan mijn 2e ronde 12x. Terwijl ik pas tien seconden rustpauze had gehad!
12x ging ik naar voren. 12x ging ik naar achteren. 12x dacht ik: 'Jongen, ga ergens anders staan!' 12x dacht ik: 'Waar moet ik nou kijken, want je staat voor mijn neus, ei'. Heel ver weg voelde ik iets wat de dag erna misschien spierpijn zou worden.
De slungelige, bepukkelde (niet dat ik keek, maar ik zag het heus wel) jongen keek heel content toen ik niet een derde keer aan 12x begon. Ik droop af. Tevreden nam hij plaats op het apparaat. Hij had gewonnen. Victorie was zijn deel en dat straalde hij uit in de richting van alle andere aanwezigen (ik).
Ik had nog een uur in de sportschool te gaan en kon al die tijd nadenken over het ontbreken van sociaal gevoel bij hem en het gebrek aan assertiviteit bij mij.
Net bij thuiskomst van de tandarts (met wie ik een zeer goede deal sloot) kwam ik erachter dat het vuur van het gasfornuis nog aanstond. De couscous die ik te veel gemaakt had, zat in de wok die op het gaspitje stond. Aan de bovenkant zag de couscous er nog goed uit - alles eronder bleek echter een kurkdroge, keiharde, loeihete pannenkoek geworden.
Gisteren na het koken dus niets gemerkt. Gisteren tijdens de afwas niets gemerkt. Gisteren bij het naar bed gaan niets gemerkt. Vannacht tijdens het slapen niets gemerkt. Vanochtend toen ik opstond niets gemerkt. Vanochtend bij het weggaan niets gemerkt.
Volgens mij ben ik aan een wisse dood of in ieder geval aan een enorme brand met alle gevolgen van dien ontsnapt.
Vandaag maar eens extra genieten.
Heel toevallig kom ik er net achter dat Robert Burås, de gitarist van Madrugada, drie dagen geleden is overleden. Hij was twee maanden ouder dan ik.
Volgens mij heeft nog geen enkele Nederlandse site hier aandacht aan besteed, en daarom meld ik het maar nu.
Op de eerste dag ging de prinses met haar onderdanen Ronja en Maus per koets naar het buitenverblijf van de koning. De koets glom, want hij was de dag ervoor speciaal gewassen en gepoetst. Ook was er een onderdeel van de koets vervangen, zodat de prinses zich op haar reis volstrekt veilig zou voelen. Bij aankomst in het buitenverblijf troffen de prinses en haar onderdanen twee goede vrienden aan, vergezeld van een groot, harig monster met vier poten. De onderdanen vluchtten weg en verbleven de rest van de dag onder het bed. Het grote monster met vier poten begreep er niets van en lag piepend op de onderdanen te wachten.
Op de tweede dag stormde en regende het. De twee vrienden en de prinses deelden hun ongeloof over zoveel herfstweer in juli. De prinses zou de koning vragen een benefietconcert te organiseren voor beter weer, met artiesten uit alle landen. Ondanks het slechte weer trok de prinses eropuit. De Hollandsche zomer gaf het strand een treurige aanblik. De grijze golven sloegen tegen het mulle zand. Er was nog maar een klein stukje strand over voordat de duinen zouden worden geraakt. Ze maakte een foto die tijdens het benefietconcert zou kunnen worden uitgezonden.
Op de derde dag nam de prinses afscheid van de vrienden en het grote monster met vier poten. De onderdanen kwamen vrolijk onder het bed vandaan, waar zij al die tijd nog steeds niet onder vandaan waren gekomen. Op een klein moment na, dat onderdaan Maus het nodig vond om uit het raam te springen en vervolgens onvindbaar te zijn. Alleen door te luisteren naar het enorm harde, klaaglijke gemiauw kon de prinses haar onderdaan vinden, daarbij in paniek vele mensen storend. Haar hart klopte in haar keel en ze moest welhaast schreien, maar onderdaan Maus was het hele voorval na drie minuten weer vergeten. Zij begon meteen te spinnen. Aan haar spinnewiel, welteverstaan.
Op de vierde dag moest de prinses aan het werk. Zij besloot zich met toewijding te storten op wat zij moest doen. Af en toe nam zij even pauze om vele glazen koninklijke limonade te drinken. Toen zij even opkeek, zag ze dat het buiten stralend weer was. De prinses spoedde zich naar buiten, de onderdanen die wilden vluchten tegenhoudend, en las in de koninklijke tuin een boek. Zij lachte bij tijd en wijle hardop. Daarna mengde ze zich incognito onder het gewone volk in het strandpaviljoen. Hoe anders zag het strand eruit dan de dag ervoor!
Op de vijfde dag stond de prinses extra vroeg op. Zij werkte zich een slag in de rondte en was heel tevreden over het resultaat. Zij prees zichzelf gelukkig. Ze telde haar zegeningen en ze had er niet genoeg vingers voor. Thuis zou ze de rekenmachine van de koning gebruiken. Ze kwam tot de conclusie dat onderdaan Ronja soms verdacht veel op een konijn leek.
Op de zesde dag verbrandde de prinses in de zon haar decolleté. Het was staatsgeheim, maar in de bosje zat een paparazzo die er een foto van had gemaakt. Ze werd tevens heel erg boos. Niet op de paparazzo, trouwens. Met haar onderdanen speelde zij een spel met pistachenotendopjes. Een groot succes, maar wel bewerkelijk in het opruimen. In de avond kreeg zij een telegram. Alles was goed.
Op de zevende dag zagen toevallige passanten een zombie in het buitenverblijf van de prinses. Zij waarschuwden de politie direct. Wat was er gebeurd met de prinses? Was zij in levensgevaar, of was het al te laat? Toen de politie arriveerde, bleek dat de prinses een gezichtsmasker had uitgeprobeerd, zoals ze vrouwen in televisieseries ook zag doen.
Op de achtste dag moest er worden vertrokken en opgeruimd (in andere volgorde). De onderdanen Ronja en Maus boenden de vloer en haalden het stof uit de luxaflex. De prinses, niet te beroerd om mee te helpen, deed de afwas en schrobde de keuken schoon. De prinses sloot het buitenverblijf af met de gouden sleutel die zij om haar hals droeg, zei het huisje gedag en wenste dat ze snel weer terug zou keren. (foto's op flickr)
In eerste instantie dacht ik: ze zijn aan het neuken.
Dat was niet mijn voor dergelijke associaties gevoelige geest, ik weet zeker dat zelfs mijn oma (zij rusten beiden in vrede) dit zou hebben gedacht. Mijn oma zou het misschien niet hebben gezegd met deze of zoveel (1) woorden. Ik kan het ook niet laten om een beetje trots te zijn op dat zojuist geschreven woord. Neuken.
In tweede instantie vond ik het plopgeluid, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het een bed tegen een muur was, niet meer zo'n realistisch neukgeluid.
Toch maakten de man en de vrouw nog steeds de aaaaah-geluiden (ja, inmiddels maakten ze meer a's, heel goed opgemerkt).
In derde instantie wist ik zeker dat het Duitsers waren. Moet je maar eens proberen, aaaah zeggen op z'n Nederlands en dan aaaah zeggen op z'n Duits. Op het eerste gehoor een subtiel verschil, maar als je het eenmaal doorhebt, snap je niet dat je het eerst niet hoorde.
Toen ging ik op onderzoek uit, nieuwsgierig als ik ben. Het duurde even voor ik ze gelocaliseerd had.
Ik trof de twee mensen van bovenmiddelbare leeftijd (u mag er zelf iets bij bedenken) aan in hun achtertuin, racketball spelend.
Zij dachten zeker dat het hier de finale van Wimbledon betrof, zo fanatiek ging het er aan toe. Terwijl Wimbledon natuurlijk allang afgelopen is.
Toen plotseling ontwaarde de vrouw mij, glurend vanachter het hek, en kwam ze met haar racket op me af, haar Duitse man in haar kielzog meenemend, mij achtervolgend onder luid geschreeuw, zodat de buren vanachter hun vitrage meekeken hoe ze mij in elkaar sloegen.
Nee hoor, dat laatste was een grapje.
Twee meisjes van een jaar of tien op het strand keken toe terwijl een aantal jongetjes van dezelfde leeftijd een ton van de loopplank rolden met daarin een jongetje dat zich even daarvoor vrijwillig had aangemeld om dit lot te ondergaan. Het jongetje rolde kirrend in de ton van de loopplank, maar halverwege veranderde de ton van richting, waardoor de ton naast de loopplank vanaf een behoorlijke hoogte in het zand viel.
'Je moet niet zo bitchy doen', zei het ene meisje tegen het meisje naast haar.
Het jongetje kwam uit de ton gekropen en de andere jongetjes waren even stil, om te kijken of hij zou gaan huilen of niet.
'Pitchy?', vroeg het andere meisje.
Het jongetje twijfelde zelf ook even of hij zou gaan huilen, maar hij was stoer en klopte met veel theatraal talent het zand van zijn broek. De andere jongetjes applaudisseerden.
'Nee bitchy', zei het eerste meisje.
'Bitchy?', vroeg het tweede meisje.
'Ja, gewoon als bitch, maar dan met een i erachter', zei het eerste meisje.
Het tweede meisje was even stil.
'Je weet toch wel wat bitch betekent?', vroeg het eerste meisje.
'Tuurlijk', zei het tweede meisje peinzend.
'Dat betekent hoer.'
Met de verbazing van de ongeoefende forens sloeg ik drie weken geleden de stromen gade. Eerst de fietsers die in alle vroegte een plekje zochten in de overvolle fietsenrekken bij het kleine station. De parkeerwachters die de fietsers bestraften als ze hun fiets op de standaard naast het rek zetten. De fietsers die daar gelaten, zonder enig protest, op reageerden. De lange rijen voor de kaartjesautomaat, waardoor ik bijna de trein miste. De onwennigheid bij het intoetsen van het kaartje voor vol tarief. De colonnes mensen op het perron die volgens alleen voor mij onduidelijke regels hun plek innamen.
Mijn eigen gezucht toen ik merkte dat de trein zo vol was dat ik moest staan. Mijn onhandigheid met de beker koffie, die in de ochtendspits niet handig is. Mijn enthousiasme toen bleek dat het merendeel van de mensen al na een paar minuten bij het volgende station de trein verliet. De stilte van wakker wordende onbekenden in de coupé. De tabloidkrant die desondanks moeilijk valt te lezen, ingeklemd tussen andere reizigers.
De lange stroom mensen die op het eindstation de ogenschijnlijk verkeerde kant van het perron koos. Ik erachteraan, volgzaam, om me heenkijkend. De laantjes in het gras, afgetrapt door de mensen die niet de omweg naar het zebrapad wilden maken.
De verbazing blijft, maar hij wordt minder. Ik weet nog niet welke trein er wanneer komt en op welk perron. Ik weet nog niet hoe lang het nou precies duurt voor ik op het station ben. Ik weet wel waar ik mijn fiets moet stallen, waar een kaartjesautomaat staat die niemand lijkt te kennen, dat ik beter via de andere trap het perron op kan gaan, waar ik bij aankomst de shortcut moet nemen, hoe ik mijn krant al lopend nog even kan lezen. Hoe ik mijn dienblad moet neerzetten zonder dat het alarm afgaat, hoe ik de draaideur doormoet zonder dat het alarm afgaat, dat ik mijn kaartje na de koffie uit het apparaat moet halen, omdat anders het alarm afgaat. Hoe ik moet afrekenen bij de lunch, hoe ik mijn saldo moet opladen, maar nog niet wat een broodje kost.
