Gras, groen, geel

Het gras bij de buren was hier niet groener maar geler.

GROM GROM

De allerallerspannendste ontknoping ooit, met het saaiste resultaat.

Als ik supporter zou zijn van AZ, oi oi oi. Wat een ramp.
Als ik supporter zou zijn van Ajax, zou ik heel groot grom grom op mijn weblog schrijven.
Als ik supporter zou zijn van PSV,
Nou, niet zulke gekke dingen zeggen, Merel.

Bijna om

Q: dit is de mooiste avond tot nu toe
M: dat is leuk, dat zeg je elke avond
Q: maar vanavond is echt de mooiste
M: nog maar één avond
Q: ja, ik word er flink verdrietig van
M: ik ook, heel erg

Merelroze.com 6 jaar

Ik ben jarig jeej jeej jeej!
Je zou het niet zeggen, maar ik word zes (6) vandaag.

Daarom is het feest, met taart, van die lekkere warme met appel (zonder ijs, maar u mag wel een bolletje, als u wilt).

Het alleropmerkelijkst aan dit jubileum vind ik dat ik er zojuist achter ben gekomen dat Swaan op mijn eerste stukje van 27 april 2001 al gereageerd heeft op 25 april 2001, en dat Elke erop antwoordt dat ze iets op een stukje ervoor wilde reageren.
Kortom mijn archief is danig in de war van dit zesjarige wapenfeit. En terecht, het is ook tamelijk verwarrend.

Greepje uit de oude doos:
deze
of deze
of die.

Heerlijk zweertje

Het woord sfeer blijkt voor steeds meer Nederlanders zeer moeilijk uit te spreken.
Een goede zweer!, hoor ik vaak om me heen (om mij heen heerst klaarblijkelijk vaak een uitermate goede sfeer).

Een goede zweer mensen, is iets heel anders dan een goede sfeer.
Ik hoop dat u zich daar bewust van bent.
Dan ga ik me nu weer even bezighouden met zaken als Banon, vin blanc, sur le pont d'Avignon etcetera.
:-)

Des Pictures

Die bovenste is niet helemaal scherp he, maar toch wel coolio.
En die mist hangt er elke ochtend, zo'n 7 kilometer verderop. Soms is de mist wel tien keer zo indrukwekkend, maar dan heb ik mijn fototoestel natuurlijk weer net niet bij me.
Voor meer, zie flickr.

Heerlijk

Wat een prachtige zondagmiddag. Een stralend blauwe lucht in het zuiden van Frankrijk, een plek in de schaduw, laptop op schoot, radio 1 aan voor de bijna-ontknoping van de eredivisie, en online pokeren.
Ben ik wel een meisje?

Incroyable

Ik heb in de afgelopen tweeënhalve week een bruin kleurtje opgebouwd dat ongekend is voor mijn doen.
Het mannetje dat zeer duidelijk articuleert en heel langzaam praat omdat hij bang is dat wij hem anders niet kunnen verstaan, kwam op een zonnige dag weer eens een keertje onze keuken in gestapt.
Hij nam mij van top tot teen op en zei:

'C'est'
Ik ging er maar even goed voor staan.
'in'
(aein) Hij wees op mijn arm.
'croy'
(crwa) Ik knikte, nu pakte hij mijn arm.
'a'
Je sais, je sais, dacht ik.
'ble!'

Lees nog even de eerste zin van dit stukje na, terwijl de man mij met uitpuilende ogen aan het bekijken was, mijn arm uit de kom schuddend.
Ik was blij dat de Fransen ook inzagen dat mijn huid bijzonder gebruind was.

'Je bent zooo wit!!!!'
riep de man.
Maar dan in het Frans.
En dan heel langzaam.

'Ri!'
'di!'
'cule!'
riep hij, terwijl vriendin Q. (zich ontpoppend tot vijand, da bitch) mij heel hard begon uit te lachen.

Pauw en France

Q. en ik hoorden een zeer apart geluid in de nabije verte.
'Misschien een pauw', zei ik, na een korte stilte waarin ik alle registers die iets met geluiden te maken hadden in mijn hoofd was afgegaan.

'Dat zou kunnen, inderdaad!', zei Q., duidelijk onder de indruk van mijn kennis van fauna.
'Het klonk namelijk precies als Hans Teeuwen in zijn eerste show, waarin hij een pauw nadoet', legde ik mijn conclusie uit.
(in feite zei ik: het klonk als Hans Teeuwen, en toen wist Q. natuurlijk genoeg, maar als u het niet weet, mist u zoveel in dit stukje)

'Jemig, dat is echt de állerstadste opmerking die je tot nu toe hebt gemaakt', zei Q., gelukkig lachend.

Dag 15 (net over de helft)

* Op mijn gezicht zijn de sproeten allerlei wedstrijden begonnen. Dancing with the freckles. Just the 346 of us. Wie wordt de nieuwe sproet van Merel? Temptation Freckle Island. Komt een sproet op Merels gezicht. Extreme freckle makeover. CSI: Merel. Schockdoc: sproeten. In bepaald licht zijn precies de randen van mijn zonnebril te zien waardoor ik eruit zie als een laboratoriummedewerker. Als ik eraan denk hoe ik dat in dit stadium nog moet terugdraaien, zie ik naargeestige zonne-uren in bivakmuts voor me.

* We waren zojuist zo keihard in opperste concentratie aan het schrijven dat ik even vergeten was waar ik was en dat er zich nog een Q in dezelfde kamer bevond. In mijn roman had ik tot mijn eigen tevredenheid net een bijzonder goede grap (die ik zelf niet zag aankomen) gestopt, waardoor ik ineens uitbundig in gezang uitbarstte (dit alles niet door mijzelf aan mijzelf aangekondigd, dus ik kon er niets aan doen). Q schrok zich dood. Misschien des te meer omdat het Duits gezang was. Of omdat ik het was die zong.

* Het stokbrood van gisteren hebben we bij de deur gelegd voor als de werkmannen die gisteren niet ophielden met roepen en fluiten langskomen.
Behalve als het die ene schele is, want dat is een lekkertje. Maar die roept dan ook niet.

N(i)et zo geliefd

Zie.

Hoe een dag er zon beetje uitziet hier

Ik verwacht een poststuk, ziet u. Al dagen lig ik bij de brievenbus hier te wachten op de postbode, omdat het poststuk veel groter is dan het brievenbusje van het huis. Intussen vraag ik mij af of de adressering voor een postbode wel te begrijpen is geweest. Ons huis hier heeft geen adres. Geen adres! Op de enveloppe zal de naam van het dorp staan en dan een beschrijving van het huis (blauwe luiken) en ik heb inmiddels al zes huizen geteld met blauwe luiken.

In al die dagen dat ik op de post wacht, heb ik zelf ook een briefje geschreven. Met dat briefje in de hand ben ik naar het dorp gelopen. Het was op het schrijven na de enige activiteit van de dag, dus ik nam het ervan. In opperste concentratie zette ik mijn stappen, onderwijl denkend aan wat het woord voor brievenbus is in het Frans. Ik ben zo iemand die geen fouten wil maken in haar Frans als ze iemand moet aanspreken, daar moet ik vanaf, maar het lukt moeizaam, dus kan ik maar beter voorbereid zijn.

De stilte is nog indrukwekkender dan het prachtige uitzicht. Mijn eigen gestap maakte het meeste geluid. Verder was er op vogelgefluit na intense rust. Voor iemand die dagelijks in de grote stad bivakkeert is dat bijna onbegrijpelijk. Ik was dus flink blij met die vogels, anders had ik gedacht dat ik doof was geworden!

Onderweg naar het dorpsplein passeerde ik tien huizen en minstens even zoveel honden.
Boîte aux lettres.

Met de hand met mijn briefje erin al uitgestrekt naar het kerkje, waar natuurlijk de brievenbus zou zijn, arriveerde ik op het dorpsplein waar elke droge avond (echt!) gejeudebouled wordt.
Maar wat zag mijn oog niet? Een brievenbus! En er was niemand om het aan te vragen, want alle mensen in het dorp waren weg! Compleet uitgestorven!

Onverrichterzake keerde ik terug naar het huis.
Als er al geen brievenbus is hier, hoe moet mijn poststuk dan ooit arriveren?

Loodgrijs

Allerlei mensen in Nederland vinden het nodig om te roepen hoe práchtig het weer in het Hollandsche wel niet is.
Nou, fijn voor jullie.
Hier is het grijs.
Maar daar doen wij ook niet zo overdreven over.

En nu een museliere voor dat beest

Woorden die we gisteren hebben geleerd:
- mordre (elle est mordu, une morsure) bijten (zij is gebeten, een beet)
- antirabique (tegen hondsdolheid)
- piqûre (prik)
- épaule (schouder)
- boue (modder)
- méchant (vals)
- enflammé (ontstoken)
- talus (talud)
- sparadrap (pleister)
- blessure (zijnde een wond, niet een blessure)
- bonjour je suis le maire de saint michel (goedendag ik ben de burgemeester van saint michel)
- bûcheron (houthakker)
- berger (herder)
- l'aipode est cassé (iPod doet geen fuck meer)

Zo. En nu even rust.

Verdonk in Frankrijk

Vroegen jullie je ook af waarom we zo weinig horen van Rita Verdonk de laatste tijd? Nou, ik heb haar gevonden! Ze is in Frankrijk en ze heeft zich nu hier kandidaat gesteld voor de verkiezingen.

Voor een op zijn minst opmerkelijke partij: de Groenen. Je kunt veel van Verdonk zeggen, maar ze blijft verrassen.

Franse Geluiden

Ik zal voor uw indruk van ons verblijf alhier in het Franse een samenvatting geven van de geluiden die wij horen als wij ons boekje in de tuin aan het lezen zijn (dat schrijven gebeurt binnen, anders raakt de laptop overbezweet en hoppa kortsluiting):

- tjiep tjiep (vogeltje)
- tjipe tjipe (Frans vogeltje)
- bzzzzzz (vliegje)
- BZZZZZZZ (bij)
- kkkkrrrrrrraaaaakraaaakkkkkraaaaa (grote vogel)
- kriebel kriebel (miertje)
- tjiep tjiep TJIEHIEP (vogel die aandacht wil)
- ieh ieh ieeh (heel klein vogeltje)
- swiep (omslaan van bladzijde)
- traliela (vogeltje, denken we)
- klepper (de tuindeur weer vergeten dicht te doen)
- vvvrrrrrroem (auto ergens heel heel ver weg)
- snuf snuf (paashaas)

Vrolijk Pasen!

Langzaam

Mijn bondgenoot (die om mij compleet onduidelijke redenen geheim wenst te blijven - we noemen haar Q) en ik zijn hier in Frankrijk niet alleen om romans te schrijven.

Wij hebben nog een andere taak, en dat is dat wij communiceren met architecten, bouwvakkers, loodgieters, tegelzetters en andere vakmensen uit de huizensector. Gelukkig weten de mannen allemaal vrij goed wat ze moeten doen, maar soms daalt er eentje neder op ons gazonnetje om ons iets te vragen.

Zo ook meneer M., op de eerste dag dat wij hier waren. Fransen staan erom bekend dat ze enorm snel praten, waardoor je geen woord van het andere kunt onderscheiden, maar deze meneer M. had zich voorgenomen de stereotypering geen enkel recht aan te doen.

"Je", zei hij. Zzzzje.
Q en ik keken hem afwachtend aan.
"Vais", zei hij, waarna hij een bevestigende blik zocht van ons of wij al zijn twee woorden tot dan toe wel helemaal begrepen hadden. Q en ik knikten bemoedigend.

"Parrrrrr", zei hij, waarna hij na even pauzeerde om adem te halen.
"Ler", zei hij. Leeeeee.

Q en ik stonden nog steeds bemoedigend te kijken, maar wisselden en passant een blik naar elkaar uit of wij hier te maken hadden met iemand met een spraakgebrek. Maar aangezien hij even ervoor in vloeiend Frans aan het ratelen was geweest door zijn mobiele telefoon, wisten we dat hij het deed vanwege ons. Wij knikten nederig.

"Très", zei meneer M. De è leek een eeuwigheid te duren. Ik zag aan Q dat ze overwoog tussendoor iets anders te gaan doen, wat best kon zonder dat de man het in de gaten zou hebben, omdat hij zo geconcentreerd was op zijn articulatie.

"Len", zei meneer M. Làààn.
Ik twijfelde of ik zijn zin alvast af zou maken, want ik wist heus waar het heenging.

"Te", zei de meneer. Hij had een snor die een beetje trilde.
In mijn hoofd ging ik naar de maan en terug.
Je kunt het, wilde ik roepen, nog maar één lettergreep!
"Ment!", riep meneer M.

Q en ik onderdrukten de neiging te applaudiseren.
Het beloofde een productieve ochtend te worden.

Araigneeeeee

In de wasbak zat een Franse spin. Ik weet zeker dat hij Frans was, want hij was veel te klein om helemaal vanuit Nederland te zijn komen lopen. Voor spinnen ben ik mijn hele leven bang geweest, maar ik heb besloten dat het onzin is. Zeker in het geval van deze Franse spin, die er niet onaardig uitzag.

Ik besloot mijn instinct (de kraan keihard op de spin zetten zodat de spin door het afvoerputje naar het einde zou vertrekken, daaag spin) te negeren en de spin te laten leven. Heel voorzichtig zorgde ik ervoor dat de straal van de kraan de spin niet zou raken. Al tandenpoetsend hield ik de spin in de gaten en zorgde ik ervoor dat ik mijn mond vol tandpastaschuim niet over zijn bolletje zou uitstorten. Bij het wassen van mijn gezicht kwam er een berg zorgvuldigheid aan te pas om de spin niet nat te spatten. De spin zat aan de rand en keek tevreden toe. Als ik het goed zag, maar het was al te laat, wierp hij me een knipoog toe. Ik knipte het licht uit, zei de spin welterusten en wenste hem (het was duidelijk een hij, aan zijn kuifje te zien) een goede nacht.

Eenmaal in bed wilde ik nog wat water. Ik kwam uit bed, knipte het licht in de badkamer aan en ik zette uit gewoonte de kraan gewoon vol open, bijna keihard op het hoofd van de spin! Bijna, want net op tijd dacht ik aan de bijzondere band die de spin en ik inmiddels hadden opgebouwd. Opgeruimd over zoveel medespinnelijkheid lag ik even later in mijn bedje.

Vanochtend, enkele uren later, stond ik op. Zo lekker geslapen als zelden tevoren! Nadat ik enkele meditatieve momenten aan het wijdse uitzicht vol glooiingen en bergen had gewijd, bracht ik een ochtendlijk bezoek aan de badkamer. Zonder erbij na te denken, het was immers nog vroeg, zette ik de kraan vol open.

De spin verdween nog net in mijn zicht in een draaikolk het afvoerputje in.
Mijn verblijf in de Provence begint met moord. Ter inspiratie voor een roman kan dat slechter, maar mijn gedachten zijn bij mijn vriend de spin. Mon ami l'araignée.

Reve

Vroeger, toen ik nog meisjesdromen had en ik niet wist dat de realiteit helemaal niet op die dromen zou lijken, maar dat dat in veel gevallen helemaal niet erg zou zijn, toen droomde ik dat ik schrijver zou zijn. Of schrijfster, want toen vond ik het nog stoer de vrouwelijke variant van het woord te gebruiken. Dat leek me machtig, een nieuwe wereld bedenken, mensen met mijn verhalen blij, verdrietig of anderszins emotioneel maken. Niet alleen droomde ik dat ik al die mensen op de bank of in hun bed of in de trein via mijn boek zou kunnen bereiken, ook droomde ik een enorme berg romantiek bij het schrijven zelf.

Zo droomde ik een tuinhuisje, overwoekerd met planten (maar binnen toch genoeg licht, dat kan in dromen), in een tuin waar de bomen het hele jaar door bloeiden. Een tuinhuisje waar ik dan de hele dag zou zitten schrijven op een ouderwetse typemachine (toen ik droomde hadden mensen nog geen computers). Af en toe zou er iemand thee en koekjes komen brengen.

Ook droomde ik van een huisje op de rand van een heel steile klif met een kolkende zee eronder. Daar zou de zon altijd schijnen in een strakblauwe lucht en daar zou ik, turend over de oceaan, mijn boeken in de vakantieperioden schrijven.

Mensen, kinderen, mensenkinderen, soms komen dromen uit. Als je maar doet wat je ingegeven wordt en je daarbij een beetje geholpen wordt.
Geheel gelukkig prijs ik mij, dat ik een half jaar geleden, samen met mijn bondgenoot, bedacht dat we de hele maand april vrij moesten houden. Om te schrijven. Zoals dat gaat met dromen vroegen wij ons beiden af of wij ons in de realiteit aan ons woord zouden houden.

Het is april.
Wij reizen af naar de Provence, waar de hemel strakblauw is en de zon altijd over Van Gogh's zonnebloemen schijnt. Wij zullen met de auto reizen, geweldige liedjes luisteren, ons blij en stoer voelen. Wij zullen daar zitten in een huisje, zo perfect als in mijn dromen niet eens denkbaar. Wij zullen daar 's ochtends schrijven, tussen de middag buiten lunchen, 's middags verder schrijven, dan op een goed moment gaan borrelen met wijn van de wijnboer en kaas van de kaasboer.

Wij hebben er WiFi tot aan het zwembad.
Dat laatste, dat had ik écht niet kunnen dromen.
Tot overmorgen.
Yeah.

Zwemmerseczeem

Bijna iedere keer dat ik mijn voeten afdroog na het douchen, denk ik aan mijn oma. Zij placht mij in het zwembad op strenge toon te vertellen dat ik me óók tússen mijn tenen moest droogmaken met de handdoek.
Als ik dat niet netjes deed, dan zou ik geheid zwemmerseczeem krijgen, sprak zij bezwerend.

Door de manier waarop ze dat woord uitsprak nam zwemmerseczeem in mijn hoofd grootse vormen aan.
Ik zag een vanuit mijn tenen opkomende schimmel voor me die langzaam mijn huid zou verteren en als laatste mijn hart zou inkapselen.

Feit is dat ik dankzij haar waarschuwing nu nog steeds een paar keer per week aan haar denk, ook al is ze al vele jaren dood en kan ik me de laatste keer dat ik met haar in het zwembad was niet meer herinneren.

Direct na de gedachte aan zwemmerseczeem vraag ik me altijd af of mijn oma wel zo herinnerd wilde worden.