Verloren nostalgie
De opwinding, ik weet het nog goed.
December vorig jaar.
Opstaan, voelen dat er iets aan de hand is, het gordijn opendoen en zien dat de wereld is veranderd.
Daarna op de fiets met moeite, ongewend aan het nieuwe wegdek, onderweg naar een squashpartijtje, waar ik vriendin K. bijna omhelsde van vreugde. Wat was het mooi.
Alleen omdat de wereld wit was.
Omdat het had gesneeuwd.
En niet zomaar, nee, echt.
Dit zou wel eens kunnen blijven liggen.
Na het squashen foto's maken, van witte parken, topzware takken, besneeuwde tramlijnen, ganzen in dezelfde kleur als de grond waar ze op stonden, dunne laagjes ijs op de grachten, een eerste aanzet tot een sneeuwpop.
Ons vocabulaire was niet meer toereikend voor de dingen die ontstonden.
We verzonnen nieuwe woorden.
We hielden sneeuwbalgevechten, spraken er eindeloos over, keken vanuit de warme hoogte neer op de mensen buiten in de kou.
Bleven vastleggen.
-
Toen dit jaar de eerste vlokken vielen, zei ik nee.
Ik herinnerde me de eindeloze vertragingen op het spoor, de verraderlijke ijzel en de besneeuwde fietspaden, de blubber die vervolgens bevroor. Het gedoe.
Maar bovenal miste ik die eerste opwinding over hoe mooi de wereld eruitzag en over hoe stil alles was.
Het ligt niet aan jou, hoor! Over het algemeen zijn mensen heden ten dage meer gefocust op negatieve elementen van de leuke dingen in het leven. Of lijkt dat maar zo?
Ik had de eerste opwinding nog wel even (dankzij kids) maar die verdween een stuk sneller dan vorig jaar en maakte inderdaad razendsnel plaats voor O Nee, niet weer die troep de komende maaaaaanden…jammer eigenlijk, stiekum houd ik wel van winter, maar dan niet zo troeperig ;-)
sneeuw is altijd leuk en vrieskou ook, maar het vervelende aan sneeuw is dooi. dan wordt het meteen een vieze bende. dus van mij mag het nog wel een paar maanden blijven vriezen en sneeuwen.
Ik dacht dat er iets met vriendin K was. Het verhaal leek een dramatische wending te krijgen. Het valt mee :-)
Herkenbaar, het gevoel van verrukking bij al dat moois en die mysterieuze stilte, de aandrang om met de camera op stap te gaan, de verwondering … en ook de ontluistering, de zwarte sneeuw, het gedoe:-). Misschien komt de ontroering nog terug?
Fijn, weer een nieuwe Merel!
Weer ouderwets mooi, valt wel op dat je nostalgisch wordt. De wijsheid met de jaren, enz. Maar je bent pas echt oud als je bv zoals in je stukje die eerste opwinding niet meer zou missen.
You’r in The Twilight Zone girl :)