Verhuisd en een bietje verloren
En toen was er beeld.
Het mannetje kwam. Het mannetje had de sleutel van onze meterkast aan zijn sleutelbos hangen, het mannetje zei ‘wie heeft dit snoer gerepareerd?’, ik zei ‘de Man des Huizes’, hij zei ‘hij is zeker niet zo handig’ en het mannetje maakte het snoer.
Toen moest ik van hem wachten.
En toen was er beeld.
Ineens terwijl ik zat te wachten sprong de televisie aan. Vol volume. Kinderen die door elkaar heen schreeuwden.
Niets zo vervreemdend als overdagtelevisie.
Schreeuwende kinderen. Een lichtpuntje in de apocalyptische chaos die een verhuizing teweegbrengt.
Verstoken zijn we nog van internet, toch zeker een primaire levensbehoefte. We hebben nog te veel onuitgepakte dozen, ondanks enorme uitpakvlijt.
En we zijn de theelepeltjes kwijt.
De theelepeltjes!
Het beeld is weg.
Terwijl ik dit stukje zat te typen is het weer verdwenen.
Verhuizen is resetten.
Ik zal het mannetje maar weer eens gaan bellen.
Enigzins snap ik niet waarom je theelepeltjes nodig hebt als jullie beiden geen suiker in je thee drinken. Rara.
Aha! Je bent een bietje (zoals een beetje) verloren. Ik dacht dat je een (rode) biet kwijt was. Dat leek me al veel minder erg dan theelepeltjes.
Pas maar op, nu gaan jullie van heel veel mensen heel veel theelepeltjes krijgen op de housewarming ;)
Ohnee he, daar zeg je wat, Poul. Ik WIL helemaal geen theelepeltjes, we HEBBEN heel fijne theelepels, lekker lange, voor in de koffie verkeerd zonder suiker.
Ik herhaal: ik wil GEEN theelepeltjes!
Die mannetjes zijn veel efficienter als er een man in huis is, dan durven ze ook niet te zeggen dat de man in huis niet zo handig is.
De theelepeltjes zitten in dezelfde doos als onze ontbijtbordjes. Je weet wel, die ene doos die per ongeluk naar een andere dimensie is verhuisd :).
Ik word altijd een beetje kriegel van mannetjes die werk van heren des huizes niet handig vinden.