Roos
Warm gezeten achter glas, een kop thee met mijn koude handen
omklemmend, zag ik een doorweekte jongen van een jaar of achttien tegen
de wind in fietsen.
In zijn hand hield hij een enkele rode roos, zorgvuldig verpakt in cellofaan met een rood lintje.
Op zijn gezicht een zenuwachtige grijns, opvallend tussen alle hardtrappende chagrijnen van de avondspits.
Daar kon zelfs mijn Valentijnscynisme niet tegenop.
Mooi gezien. En mooi geschreven. ;-)
@Casper: en ‘valentijnscynisme’ is dan voor geliefde troostzoekers?
ik ben ook niet van de valentijnonzin. Maar kijk nou wat mijn (bijna) vriendje heeft gedaan…
http://thijsvanoosterhout.web-log.nl/thi..
Daar kan ik dan toch weer slecht tegen he. Als ie uit het vliegtuig stapt over een weekje, hoedt u dan voor rondvliegende liefde.
Geloof je ook niet meer in de liefde? Veel mensen reageren op Valentijnsdag zo zuur als de Volkskrant dat doet met al z’n nieuws.
Pascal: Valentijnsdag en liefde heeft niet zo heel veel met elkaar te maken, zeker niet als het mijn cynisme betreft. :-)
@Merel: dus dat is wat er gebeurt als je door je eigen stommiteiten je grote liefde jaren geleden kwijt geraakt bent: dan word je cynisch.
De arme jongen fietst nog steeds, net kwam hij hier totaal verkleumd voorbij, hij kan haar maar niet vinden.
Ooit was ik bloemenmeisje. Ooit. En ik moest elke roos per stuk inpakken.
Op valentijnsdag. Met ook nog een lintje er om heen en een kaartje er aan.
Voor vriendjes die de mijne niet waren.:-)


Op je achttiende begint de ellende.