Een aandenken aan Blekkie
Blekkie, de kat van Walter, is dood. Het ging snel maar het is wel verdrietig.
Ik had de grote eer om soms oppas van Blekkie te zijn.
Daarom vind ik dat Blekkie hier op z'n minst een aandenken verdient.
Een bloemlezinkje Blekkie.
Blekkie 1
Blekkie 2
Blekkie 3 (met een nu verwarrende beginzin)
Dag Blekkie Bleksel de kat van Walter.
Je was een rare lieverd.
Dag!
Ik vind dode katten echt heel verdrietig (nu met zwangerschapshormonen gierend door mijn lijf, roert het me zelfs tot tranen.)
Zelf ben ik geen kattenmens maar natuurlijk is het triest als zo’n kameraadje het hoekje omgaat. Verreweg de meeste mensen zouden een partner met de zelfde karaktereigenschappen als hun kat al lang de deur uit hebben geschopt maar van een kat accepteren ze blijkbaar onacceptabel gedrag. “Tsja, het is de natuur he?” Maar wanneer de partner zich “natuurlijk” gedraagt is het opeens een onmens, een schurk, een b*tch, een slechterik, etcetera. Waarom mogen katten zich wel natuurlijk gedragen en mensen niet?
Live sucks at times like this….
Altijd een drama, afscheid nemen van een huisgenoot met poezepootjes.
Dag Blekkie, en Walter sterkte gewenst!
…I know how that feels.. Soms hoor ik mijn grote liefde nog tegen het raam tikken met haar pootje, zoals ze deed wanneer ze naar binnen wilde komen en ik de tuindeur moest openen, of soms, als de kamerdeur openwaaid, verwacht ik soms nog in een nano-seconde, dat ze binnen komt wandelen, totdat ik het me herinner dat ze er niet meer is. …Sterkte Walter!
Wat verschrikkelijk naar. Ik moet er niet aan denken dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn zachte, langharige huisgenoten.
Mooi dat je er een bloemlezing van gemaakt hebt, Merel!
je zal het niet geloven, ik dacht vannacht an blekkie en nou lees ik hier dat ze dood is, ik ga gauw naar walter…………….
Blekkie Bleksel?
Walter weet duidelijk van wanten waar het kattennamen verzinnen betreft!