De koffieautomaat geeft alleen ledematen

Niet openen

Deze deur stond de hele avond open.
Ik kreeg er een onheilspellend gevoel bij.
En de neiging hem te sluiten.

Gelukkig nieuwjaar

Laatst zat ik op de wc van vriendin C. (voor meer over haar zie bijvoorbeeld mijn archief, toen ze nog graag mysterieus vriendin Q. genoemd wilde worden) een potje te janken. Dat kwam omdat ik dit gedicht van Toon Tellegen las dat daar aan de muur hing.

Waarom schrijf ik

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.

©Toon Tellegen

Ik wens u een gelukkig nieuwjaar.

Baby

Ik: 'Hé, gefeliciteerd met de geboorte van je prachtige dochter!'
Hij: 'Prachtig?'
Ik: 'Ja, ik heb net foto's gezien op de telefoon van je vrouw.'
Hij: 'Oh, zij heeft alleen de mooie foto's op haar telefoon. Moet je kijken ...'

Hij pakt zijn toestel en hij laat mij enkele foto's zien van ja, hoe zeg je dat.

'Lelijk kan ze zijn!', zegt hij, met een brede glimlach en vol trots.

In bad

Dat je dan zin hebt in een bad.
Omdat je zin hebt in ontspanning, rust, even pas op de plaats.
Dat je de Vrij Nederlanden van de afgelopen weken (sommige nog in folie) naast het bad legt.
Dat je een handdoek klaar legt.
Dat je voor de zekerheid ook nog de roman die je aan het lezen bent, erbij legt, want je gaat het er uitgebreid van nemen.
Misschien ga je die roman zelfs eindelijk eens uitlezen.
Je hebt de tijd. Niets staat je in de weg.
En dat je je iPhone dan ook naast het bad legt, je weet nooit of je er behoefte aan hebt, en dan ligt hij maar gewoon in de buurt.
En dat je dan het extra dure badschuim kiest, omdat het daar het uitgelezen moment voor is.
En dat je een glas pakt, voor als je dorst krijgt. En iets te eten. En nog even plast van tevoren.
Alles in orde maakt om zo lang mogelijk in bad te kunnen blijven liggen.
En dat je dan in dat water zakt, je onderdompelt in de warmte, je lichaam een beetje voelt drijven, lichter voelt worden.
En dat je je dan verheugt op al die Vrij Nederlanden die nu eindelijk gaat lezen, die roman.
En dat je je haar nat maakt, even helemaal onder water, geen geluiden.
En dat je dan, zodra je bovenkomt, je iPhone hoort piepen.
En dat je dan een kwartier lang Wordfeud speelt in bad, en dan eigenlijk wel zin hebt om er weer uit te gaan.

Wolken

Mist

Maar waarvan?

Een vleug van een parfum op het perron waarvan ik zeker weet dat ik het eerder heb geroken. Associaties met de geur komen in rap tempo mijn brein binnen (fijne herinneringen, lang geleden, geen bedpartner), maar ik kom niet achter de juiste persoon.

Iemand die me aanspreekt met mijn voornaam en zegt dat het leuk is om me weer eens te zien. Ik herken het gezicht, geen idee wie het is. Weer associaties in rap tempo, en direct een gevoel: aardige persoon, geen problemen mee gehad, werkgerelateerd, maar welk welk, nee, kom ik niet op. 

Eten in het pikdonker, een paar jaar geleden. Zonder zicht bleek mijn smaak compleet in de war. Ik proefde een groente en ik wist zeker dat ik die eerder had gegeten. De structuur kwam me bekend voor, de smaak zeker, maar wat was het ook alweer? Ik kwam er niet op. Aardappel, bleek later.

En nu heb ik het weer. Ik zag het omslag van het kroegenboek van Kluun en ik wist meteen dat ik het eerder had gezien. Maar waar? Ja, het lijkt erg op al die logo's met neon letters, maar het is bekender dan dat. Ik heb dit eerder gezien, op deze manier. In een museum? Op een ander boek? Op televisie? Gek word ik ervan.
Kluun zelf kon me ook niet helpen. U?